De lucht in Wimberley, Texas, voelt anders aan dan in de door smog verstikte canyons van Los Angeles of de in mist gehulde straten van Berkeley. Hier, op een natuurreservaat van vier hectare dat de Tattoo Ranch wordt genoemd, hangt de geur van palo santo zwaar in de lucht, verweven met de lage, gestage trilling van een tattoo-machine die minder op een stuk gereedschap lijkt dan op een mantra. Dillon Forte beweegt zich door deze ruimte met een soort weloverwogen, geaarde aanwezigheid die suggereert dat hij iets weet wat de rest van ons is vergeten. Op 39-jarige leeftijd heeft hij de hectische, door ego gedreven drukte van de mondiale kunstcentra ingeruild voor een glazen piramide in het Texas Hill Country, een bouwwerk dat hij met eigen handen heeft helpen bouwen en dat op een precieze breedtegraad is geplaatst die in lijn ligt met de Grote Piramide van Gizeh.
Forte is niet zomaar een tatoeëerder, hoewel zijn vermelding in de SKINGRAPHICA Top 100 met de prestigieuze GRAPHICA-status doet vermoeden dat hij een van de beste vakmensen is die er momenteel zijn. Voor zijn verzamelaars, van wie velen over oceanen en tijdzones vliegen om deze afgelegen ranch te bereiken, is hij een verteller van de ziel, een man die de "broncode" van het universum ontcijfert en deze in de vergankelijkheid van de huid inkt.
"Bij het tatoeëren gaat het er niet om zo snel mogelijk het eindresultaat te bereiken. Het draait om consistentie, beheersing en het werk op de juiste manier laten ontstaan. Het zijn juist het proces en de herhaling die je vaardigheden echt ontwikkelen."
De durf van de eerste regel
De weg naar de Global Top 100 begon niet in een studio of een chique galerie. Hij begon in de ruige, ongepolijste sfeer van Noord-Californië in het begin van de jaren 2000. Elke grote kunstenaar heeft een 'dag nul', en voor Forte ging dat gepaard met een flinke dosis tienerbrutaliteit en een Spaulding & Rogers-tatoeageset die hij had weten te bemachtigen. Er was geen YouTube om een digitaal vangnet te bieden en geen Instagram om een beeld te schetsen van wat er mogelijk was. Er was alleen de machine, de inkt en zijn eigen linkerbeen.
"Ik was eigenlijk mijn eigen been aan het tatoeëren," herinnert Forte zich, terugkijkend op de zenuwen tijdens die eerste sessies. "Ik had geen echt idee hoe de apparatuur of het proces precies in zijn werk ging. Ik heb het eigenlijk gewoon gaandeweg uitgevonden." Die vuurproef leerde hem meer over de fysieke reactie van de huid en de mechanische nuances van zijn gereedschap dan welk leerboek dan ook ooit had kunnen doen. Hij ging verder met vrienden en familie, maar de weg was al uitgestippeld. Hij was geobsedeerd door het idee van het lichaam als één samenhangend canvas, een filosofie die later zijn carrière zou bepalen.
Om de overstap te maken van doe-het-zelver naar meester in het vak, wist Forte dat hij zijn sporen moest verdienen. Hij kreeg een officiële stageplaats bij Mark Freitas in de legendarische Telegraph Tattoo in Berkeley. Dit was het ‘oude-school-slijpen’, een wereld waarin respect voor het gereedschap centraal stond en waarin men de technische eisen van het vak moest doorgronden. Maar terwijl de andere jongens in de shop zich concentreerden op de gedurfde lijnen en gearceerde kleurverlopen van traditionele Amerikaanse beelden, was Forte met iets anders bezig. Hij vulde schetsboeken met de Flower of Life, de gulden snede en de complexe mandala's van de heilige geometrie. Hij was niet op zoek naar kunst die er een seizoen lang cool uit zou zien, hij was op zoek naar een taal die tijdloos was.
Het jaar waarin de wereld het opmerkte
In elke topcarrière komt er een moment waarop het werk niet langer een manier is om de rekeningen te betalen, maar de reden wordt waarom je ’s ochtends opstaat. Voor Forte vond die ommekeer rond 2012 plaats. Hij had onvermoeibaar doorgewerkt en een stijl ontwikkeld die velen in de branche nog niet helemaal begrepen. Plotseling keerde het tij. Zijn agenda was niet alleen vol, hij was zo ver van tevoren volgeboekt dat het duidelijk werd dat hij een andere dimensie had bereikt.
In die periode tatoeëerde hij Kat Von D en ontwikkelde hij een ontwerp met een vierzijdige vlieger, waarmee hij zijn unieke visie in het openbaar bevestigde. "Het was zo’n moment waarop alles heel echt aanvoelde", zegt hij. "Het is niet echt iets wat je kiest, maar eerder iets wat jou vindt. Het wordt een deel van je leven en groeit vanaf dat moment gewoon verder."
Naarmate zijn reputatie groeide, nam ook de bekendheid van zijn klantenkring toe. Zo reisde hij naar Marokko om Chris Hemsworth te tatoeëren terwijl de acteur bezig was met de opnames van Men in Black: International. Het ontwerp, een trippy, fijnlijnig werk op Hemsworths onderarm, was gebaseerd op een tekening van de dochter van de acteur. Sindsdien heeft hij het hoofd van Usher getatoeëerd met een gedetailleerd geometrisch patroon en een 'cosmic intelligence'-sleeve gecreëerd voor Imagine Dragons-bassist Ben McKee, die zich uitstrekt van de schouder tot aan de vingertoppen.
Maar ondanks zijn status als beroemdheid blijft Forte intens gefocust op de menselijke band achter de inkt. "Ik 'zet niet zomaar mijn kunst op mensen'," legt hij uit. "Ik luister graag naar hen en geef ze de tatoeage die ze willen. Ik ben een verteller van hun verhalen." Zijn sessies zijn zeer collaboratief, waarbij klanten vaak verhalen delen over ontmoetingen met buitenaardse wezens, bijna-doodervaringen en diepgaande religieuze openbaringen. Hij beschouwt het proces als een vorm van meditatie, een gedeelde flow-toestand die een ongelooflijke hoeveelheid focus en aanwezigheid vereist.
De zoektocht naar de broncode
Forte’s ambitie heeft zich nooit laten beperken door de vier muren van een studio. Hij heeft het hart van een ontdekkingsreiziger, wat hem ertoe heeft gebracht om wat hij ‘artistieke interventies’ noemt uit te voeren op de meest afgelegen en symbolische plekken ter wereld. Hij is de man die de hoogst gelegen tatoeage uit de geschiedenis heeft gezet in de ijle, ijskoude lucht van de Himalaya, in het basiskamp van de Mount Everest, en vervolgens naar de Malediven is afgereisd om de laagst gelegen tatoeage onder het oppervlak van de Indische Oceaan te zetten.
Hij heeft tatoeages gezet op zeilboten in Indonesië, boven de ruïnes van Machu Picchu in Peru en zelfs in de koningskamer van de Grote Piramide van Gizeh. Voor een toevallige toeschouwer lijken dit misschien stunts, maar voor Forte zijn het pelgrimstochten. Hij is op zoek naar de patronen die verschillende spirituele tradities en rituelen met elkaar verbinden, en onderzoekt hoe heilige geometrie tot uiting komt in oude tempels, architectuur en traditionele kunst.
"Ik heb tatoeages gezet aan de voet van de Mount Everest en in de Grote Piramide. Het gaat erom de patronen te zoeken die in elke cultuur terug te vinden zijn en de broncode van de kunst te ontdekken die ons allemaal met elkaar verbindt."
Door zich onder te dompelen in deze omgevingen zorgt hij ervoor dat zijn werk geworteld is in iets dat veel dieper gaat dan een moderne trend. Hij is ervan overtuigd dat wiskunde de sleutel vormt tot het begrijpen van de wereld om ons heen en in ons, en dat hij door gebruik te maken van deze universele principes ontwerpen kan creëren die op een dieper, universeel niveau resoneren. Deze obsessie met de „bouwstenen van het universum“ is wat een werk van Dillon Forte direct herkenbaar maakt. Het is niet zomaar een tatoeage, het is een stukje werkelijkheid dat is ontcijferd en gereconstrueerd op de menselijke vorm.
Het offer van uitmuntendheid
Om tot de top 1% van de wereldranglijst te behoren, is een mate van toewijding nodig die vaak persoonlijke offers vereist. Voor Forte was dat offer zijn eerste liefde: skateboarden. Hij groeide op in Californië en leefde voor de ramps. Maar toen zijn carrière internationaal succes begon te boeken, moest hij een moeilijke, professionele keuze maken. Hij besefte dat zijn polsen, handen en armen zijn levensader waren.
"Ik ben dol op skaten, maar tegenwoordig neem ik geen grote fysieke risico’s meer", geeft hij lachend toe. "Mijn polsen, handen en armen moeten in topconditie blijven, zodat ik kan werken en de rekeningen kan betalen." Dit nuchtere pragmatisme is kenmerkend voor zijn aanpak. Hij tatoeëert zes dagen per week, een toewijding die zijn GRAPHICA-status rechtvaardigt. Deze status is niet zomaar een onderscheiding, het is een erkenning van zijn technische meesterschap en zijn toewijding aan het vak.
Om dit hoge niveau te handhaven, heeft Forte een strikt protocol opgesteld. Hij tatoeëert nooit langer dan acht uur per sessie en raadt klanten vaak aan om meerdere dagen achter elkaar te reserveren. Zo blijft zowel de artiest als de klant volledig gefocust en aanwezig. "Tatoeëren kan een vorm van meditatie zijn", zegt hij. "Het vergt een enorme concentratie, en dat proces moet je respecteren."
De vergankelijkheid van het doek
De kern van Fortes werk wordt gekenmerkt door een prachtige, bijna tragische ironie. Hij besteedt honderden uren aan het maken van meesterwerken die voorbestemd zijn om te verouderen, rimpels te krijgen en uiteindelijk te verdwijnen. In tegenstelling tot een schilderij dat eeuwenlang in een museum kan blijven hangen, is zijn kunst vergankelijk.
Forte verzet zich niet tegen deze realiteit, maar omarmt ze. "Het maakt het werk juist betekenisvoller", zegt hij. "Tatoeëren is een levend medium. De huid verandert, de persoon verandert, en de tatoeage wordt onderdeel van dat hele proces. Ik probeer ontwerpen te maken die mooi verouderen en ook na jaren nog krachtig overkomen, maar ik accepteer ook dat niets voor altijd is."
Die vergankelijkheid is wat zijn passie voor fotografie aanwakkert: het medium dat hij gebruikt om de tatoeages op hun absolute hoogtepunt vast te leggen en te vereeuwigen. Het is ook wat hem ertoe bracht Forte Tattoo Tech op te richten, een lijn van milieuvriendelijke, biologisch afbreekbare tattoo-benodigdheden. Hij voelde zich schuldig over het plastic afval dat wordt gegenereerd door moderne sterilisatiepraktijken en besloot te innoveren door producten te maken van suikerriet, hennep en bamboe, om ervoor te zorgen dat, hoewel de tatoeages vergankelijk zijn, de impact op de aarde tot een minimum wordt beperkt.
"Oneindige liefde is de enige waarheid, al het andere is illusie."
De volgende horizon
Terwijl de zon ondergaat boven het Texas Hill Country en lange schaduwen werpt over de piramide van metaal en glas van de Tattoo Ranch, denkt Forte al aan de volgende grens. Hij spreekt over de mogelijkheid om in de ruimte te tatoeëren met dezelfde ongedwongen toon waarmee iemand een weekendje naar Austin zou bespreken. Hij is niet geïnteresseerd in het behouden van een toppositie op een ranglijst omwille van de status; hij is geïnteresseerd in het voortdurende streven naar innovatie en verkenning.
Hij wil herinnerd worden als iemand die de grenzen heeft verlegd van wat mensen denken dat tatoeëren kan zijn, iemand die een eeuwenoud ritueel heeft genomen en het een geheel nieuw gevoel heeft gegeven. Hij heeft een nieuwe manier van kijken naar de wereld in kaart gebracht, lijn voor lijn, perfect en geometrisch. Voor zijn familie, zijn vrienden en de wereldwijde gemeenschap van verzamelaars die zijn werk dragen, is Dillon Forte meer dan een kunstenaar. Hij herinnert ons eraan dat er in alles een patroon zit, als we maar bereid zijn om even stil te staan en goed te kijken.
In de stilte van de ranch in Wimberley, tussen de leylijnen van Gizeh en Teotihuacán, blijft de machine rustig zoemen. De verteller is aan het werk, en hij is nog maar net begonnen.
Reserveringen · Austin, Texas
Vragen
Ga voor informatie over beschikbaarheid en reserveringen naar de website van Dillon of neem contact op via Instagram. Afspraken zijn uitsluitend op reservering mogelijk.
Portfolio
Geselecteerde werken van Dillon Forte
© Dillon Forte, 2026
