Archeologische vondsten tonen aan dat tatoeages onafhankelijk van elkaar in veel vroege samenlevingen zijn ontstaan – van de bevroren Alpen en het oude Egypte tot Oceanië, Azië en Amerika. Ze dienden vaak als teken van identiteit, spiritualiteit, genezing, straf of culturele verbondenheid.

Het vroegst bekende bewijs van tatoeages dateert van meer dan 5000 jaar geleden, van Ötzi de ijsman, wiens huid inktmarkeringen droeg die vermoedelijk therapeutisch waren. In oude beschavingen werden tatoeages gemaakt met behulp van gereedschappen zoals geslepen botten, naalden of doornen, en natuurlijke pigmenten zoals houtskool of roet. Deze methoden evolueerden drastisch met de uitvinding van de elektrische tatoeagemachine aan het einde van de 19e eeuw, waardoor de populariteit en precisie van deze praktijk toenam.

Doorheen de geschiedenis is de sociale betekenis van tatoeages opmerkelijk veranderlijk geweest: in sommige samenlevingen werden ze vereerd, in andere werden ze verguisd. Tatoeages waren een overgangsrite, een teken van status, een symbool van verzet of een zeer persoonlijk verhaal dat in de huid werd gegraveerd. Tijdens het koloniale tijdperk werden tatoeagetradities onderdrukt of geromantiseerd, om vervolgens door latere generaties opnieuw te worden uitgevonden en teruggewonnen.

In de 20e eeuw zijn tatoeages van subcultuur naar popcultuur verschoven. Ooit geassocieerd met zeelieden, rebellen en de randgroepen van de samenleving, zijn tatoeages nu stevig verankerd in de mainstream kunst, mode, wellness en persoonlijke verhalen.

De kunstenaars van vandaag putten uit oude technieken en moderne wetenschap en tillen vaardigheid, veiligheid en creativiteit naar een nieuw niveau in een praktijk die zowel primitief als vooruitstrevend blijft. Van heilig ritueel tot baanbrekend ontwerp, tatoeages blijven zich ontwikkelen, maar de essentie blijft onveranderd. Een gedurfd, menselijk teken van betekenis en identiteit.