Lange tijd geloofde Mick Squires dat hij misschien een bedrieger was.
Niet op de manier waarop mensen soms achteraf hun twijfels bekennen, wanneer die bekentenis achteraf veilig en zelfs vleiend aanvoelt, maar op een manier die hem oprecht van zijn stuk bracht terwijl het gebeurde. Het soort twijfel dat je werk niet onderbreekt, maar het stilletjes overschaduwt, je zelfkritiek aanscherpt en elk bijna-succes voorlopig doet aanvoelen. Het weerhield hem er niet van om op te komen dagen, zich aan het vak te wijden, te doen wat nodig was. Het bleef gewoon bij hem, onopgelost, en vormde zijn relatie met tatoeëren lang voordat hij erkenning kreeg.
Tatoeëren, als industrie en als cultuur, geeft de voorkeur aan duidelijkere verhalen. Het houdt van onvermijdelijkheid. Het houdt van het idee dat de beste artiesten het altijd al wisten, dat vanaf het eerste moment dat ze een machine vasthielden er iets klikte en de rest vanzelf volgde. Het verhaal van het wonderkind stelt iedereen gerust. Talent openbaart zich al vroeg. De richting is duidelijk. Succes wordt een kwestie van tijd.
Mick heeft zich nooit zo gevoeld.
Hij begon met tatoeëren toen hij begin twintig was in een kustplaatsje buiten Melbourne, niet omdat hij zich daartoe geroepen voelde, maar omdat het mogelijk was en hij bereid was om te werken. Er was geen moment van lotsbestemming, geen innerlijke zekerheid dat dit was wat hij moest doen. Toen hij later naar de stad verhuisde, was dat niet zozeer uit romantische ambitie als wel uit praktische noodzaak. Betere studio's betekenden betere klanten. Betere klanten betekenden de kans om beter te worden. Hij volgde die logica zorgvuldig en bouwde stap voor stap aan zijn carrière.
Van buitenaf gezien leek het alsof hij vooruitgang boekte. Hij werkte onvermoeibaar door. Hij bleef gedisciplineerd. Zijn technische vaardigheden verbeterden. Maar van binnen voelde iets nooit helemaal goed. De beelden die hij in zijn hoofd had, waren levendig en nauwkeurig. Wat er keer op keer op de huid verscheen, voelde dichtbij maar onvolledig. Goed werk, vaak zelfs heel goed werk, maar nog niet eerlijk tegenover de visie die hem in de eerste plaats naar het realisme had getrokken.
"Ik zag precies wat ik wilde," zegt hij. "Ik kon het alleen niet laten landen."
Dichtbij genoeg is een ongemakkelijke plek om te leven. Dichtbij genoeg om te zien wat er ontbreekt. Dichtbij genoeg om je er verantwoordelijk voor te voelen. Dichtbij genoeg dat inspanning alleen niet langer als een adequate verklaring voelt. Jarenlang droeg Mick die spanning stilzwijgend met zich mee. Hij maakte er geen drama van en sprak er niet veel over. Hij werkte gewoon harder, in de veronderstelling dat doorzettingsvermogen uiteindelijk het gat zou dichten.
Soms wel. Vaak niet.
Het moment dat alles veranderde kwam niet als inspiratie, zelfvertrouwen of bevestiging. Het kwam als een onderbreking.
Een gestaag tempo. Een zorgvuldig oog. En normen die niet veranderen.
Op een dag, halverwege een sessie, ging een tattoo-machine kapot. Er was geen directe vervanging voorhanden. De klant wachtte. Mick paste zich noodgedwongen aan. Hij vertraagde zijn werk. Hij verminderde de spanning. Hij verminderde de snelheid van zijn handbewegingen. In plaats van het proces te forceren, begon hij beter op te letten hoe de huid in realtime reageerde.
Bijna onmiddellijk veranderde het werk.
De huid kalmeerde. De pigmentatie werd gelijkmatiger. Overgangen werden zachter. Er ontstond diepte waar het eerder geforceerd aanvoelde. Voor het eerst in jaren leek het beeld op het lichaam op het beeld dat hij privé in zijn hoofd had.
Het was geen triomf. Het was stiller dan dat, en verontrustender.
Voor Mick was het besef duidelijk en enigszins verwarrend. Tatoeëren was nooit iets geweest wat hij in mystieke zin had moeten doen. Het probleem was niet zijn talent of visie geweest. Het probleem was afstemming geweest. Zijn apparatuur, zijn opstelling, de aannames die hij had overgenomen, niets daarvan paste echt bij de manier waarop hij werkte.
Die tatoeage, die voortkwam uit die kapotte machine en die geïmproviseerde aanpassingen, veranderde hem. Het was de eerste keer dat het werk op de huid volledig overeenkwam met wat hij altijd had willen bereiken. Het voelde niet zozeer als een ontdekking, maar meer als een toestemming.
Diepte die zonder kracht tot stand komt. Overgangen die onvermijdelijk lijken, niet bewerkt.
Vanaf dat moment ging Mick zich intensief verdiepen in mechanica. Niet uit technische obsessie, maar omdat mechanica de laatste barrière vormde tussen intentie en uitvoering. Hij begon zijn machines aan te passen, vervolgens zelf te bouwen en ze zo af te stellen dat ze precies op zijn hand reageerden, in plaats van zijn hand te dwingen zich aan te passen aan iets generieks. Naarmate de gereedschappen op de achtergrond raakten en geen aandacht meer vroegen, kwam het werk tot bloei.
Realisme was niet langer iets wat hij nastreefde. Het was iets wat hij toestond.
Lang voordat een naald de huid raakt, observeert Mick al. Hydratatie is het eerste wat hem opvalt, hoe goed de huid is verzorgd, hoe deze aanvoelt onder zijn handen. Zelfs dan vermijdt hij een oordeel. De ervaring heeft hem geleerd dat zekerheid bij het tatoeëren riskant is. Huid die er ideaal uitziet, kan inkt weerstaan. Huid die er aangetast uitziet, kan je verrassen. Hij voorspelt niet langer het resultaat voordat hij aan het werk gaat, omdat tatoeëren de neiging heeft om mensen die te veel aannames doen, nederig te maken.
De huid beweegt. Lichamen verschuiven. Pijn verandert de houding. Zwelling verandert de waarneming. Genezing introduceert variabelen waar geen enkel plan volledig rekening mee kan houden. Controle, zo leerde Mick, is altijd tijdelijk.
Tatoeëren, zoals hij dat beoefent, is geen performance maar een gesprek. Tussen kunstenaar, machine en een levend oppervlak dat zich niet gedraagt als papier of canvas. Het werk leeft in aanpassing, in gelijktijdig denken en reageren, in aanwezig blijven zonder frustratie of ego. Het is kunst en wetenschap, maar nooit volledig het een of het ander, omdat het menselijke element zich niet laat vastleggen.
Deze filosofie reikt veel verder dan alleen de naald.
Aanwezigheid eerst. Het werk volgt daarna. De klant is nooit alleen maar een oppervlak.
Toen Mick medeoprichter werd van The Black Mark, bouwde hij het op rond dezelfde waarden die zijn tatoeëerwerk kenmerken. Kalmte. Acceptatie. Zorgzaamheid. Hij wilde een ruimte die eerst een gevoel van stabiliteit uitstraalde en pas daarna indrukwekkend was. Een studio waar klanten vanaf het moment dat ze binnenkwamen het gevoel hadden dat ze welkom waren en gewaardeerd werden, dat hun keuze om iemand hun huid toe te vertrouwen serieus werd genomen.
Dat gevoel is belangrijker dan mensen beseffen. Hoe iemand zich in een ruimte voelt, beïnvloedt hoe hij zit. Hoe hij zit, beïnvloedt hoe zijn huid reageert. Het ene staat niet los van het andere.
De cultuur bij The Black Mark is bewust menselijk. Gebaseerd op vriendschap, leren, ondersteuning en iets dat eenvoudig klinkt, maar verrassend zeldzaam is: oprechte zorg voor elkaar. Mick heeft weinig geduld voor afstandelijkheid die wordt vermomd als professionaliteit. Achter een koptelefoon zitten en je terugtrekken in comfort ten koste van verbinding, mist volledig het punt.
"Je tatoeëert geen papier", zegt hij. "Je tatoeëert mensen."
Sommige klanten willen rust. Anderen hebben behoefte aan een gesprek om hun zenuwen onder controle te houden. Sommigen willen films kijken. Sommigen willen hun verhaal vertellen. Mick luistert aandachtig. Hij past zich aan. Iemand op zijn gemak stellen is niet ingewikkeld, maar het vereist wel bewustzijn. Tatoeëren is een mensenbedrijf, en klanten als objecten behandelen, hoe efficiënt dat ook mag lijken, is niet de juiste manier om het aan te pakken.
Zelfs de relatie van de studio met koffie weerspiegelt deze mentaliteit. Wat begon als Mick die 's ochtends koffie zette voor zijn team, groeide uit tot een weloverwogen intern ritueel. Niet voor de show, maar voor het tempo. Goede koffie zorgt ervoor dat mensen rustiger aan doen. Het creëert ruimte voor een lange dag. Thuis gebruikt Mick een volledig handmatige espressomachine met veerhendel, een apparaat dat aandacht vraagt en geen snelkoppelingen biedt. Hij houdt van de romantiek ervan, de fysieke aspecten, de noodzaak om aanwezig te zijn.
Er bestaat geen perfect kopje koffie, benadrukt hij. Misschien heeft hij jaren geleden wel eens het beste kopje koffie gedronken en is hij sindsdien op zoek naar een kopje dat daar aan kan tippen. Dat betekent niet dat de koffie nu slecht is. Het betekent dat hij hoge eisen stelt.
Toch maakt hij een onderscheid. Koffie, met al zijn nuances, is meer een wetenschap dan tatoeëren. Het werkt binnen vaste parameters. Tatoeëren niet. Tatoeëren vereist voortdurende aanpassing, omdat het lichaam nooit statisch is. De persoon beweegt. De huid verandert. Alles verschuift.
"Je kunt je voorbereiden", zegt hij. "Maar je moet wel reageren."
Realisme vereist een bepaald soort geduld. Niet het dramatische geduld van lijden, maar de rustigere discipline van het weigeren om genoegen te nemen met bijna goed genoeg. Mick herleidt dat geduld tot een innerlijke stem die hem nooit heeft laten genoegen nemen met een benadering. Bijna goed genoeg is niet goed genoeg. Het moet beter zijn dan dat.
Zijn sessies duren vaak lang, soms zelfs maanden. Er is geen haast, geen spektakel. Alleen een gestage opeenstapeling van details en nuances, zorgvuldig opgebouwd totdat het beeld compleet aanvoelt. Hij herinnert zich nog goed de eerste tatoeage die volledig klopte nadat hij zijn aanpak had veranderd, niet omdat die zijn reputatie heeft gemaakt, maar omdat die een spanning oploste die hij al jaren met zich meedroeg.
Na verloop van tijd kwam de erkenning stilletjes. Mick wordt nu erkend als een SKINGRAPHICA Top 100 Artist, een onderscheiding die is voorbehouden aan diegenen wier werk blijk geeft van voortdurende meesterschap, consistentie en terughoudendheid op het hoogste niveau. De erkenning is belangrijk, maar niet om de redenen die mensen misschien denken. Het weerspiegelt een oeuvre dat geduldig, zonder snelkoppelingen, in de loop van de tijd is opgebouwd.
Waar hij echter het meest trots op is, is iets wat gemakkelijk over het hoofd wordt gezien.
Toen Mick zijn vakmanschap aan het ontwikkelen was, stond het realisme in kleuren bij het tatoeëren nog in de kinderschoenen. Technieken die nu als vaststaand worden beschouwd, waren toen nog onzeker. Een kleine groep kunstenaars over de hele wereld werkte zonder sjablonen, zonder garanties, deelde informatie en loste problemen samen op, vaak met vallen en opstaan. Iemand moest de eerste zijn om te proberen wat nog niet bewezen mogelijk was.
Mick maakte deel uit van dat moment.
Hij spreekt er niet luidruchtig over. Maar het is belangrijk voor hem dat hij heeft bijgedragen aan de vooruitgang van het vak, dat wat nu als vanzelfsprekend wordt beschouwd, ooit geduld, experimenteren en een weigering om genoegen te nemen met bijna goed vereiste toen de regels nog werden geschreven.
Hij heeft klanten over de hele wereld getatoeëerd, in de Verenigde Staten, Europa, Azië en daarbuiten, en reizen heeft alleen maar bevestigd wat hij al vermoedde. Geografie verandert niets aan de basisprincipes. Tatoeëren is altijd één op één. Naalden die in en uit de huid gaan. Een menselijke uitwisseling gebaseerd op vertrouwen.
Wanneer een klant na een grote tatoeage, soms na maanden werk, eindelijk zijn stoel verlaat, hoopt Mick dat de tatoeage meer dan alleen technische nauwkeurigheid uitstraalt. Hij hoopt dat het herinneringen met zich meebrengt. De reden waarom ze voor die afbeelding hebben gekozen. De ervaring van het proces. Het gevoel dat ze als persoon worden behandeld in plaats van als een oppervlak.
Inkt zet zich. De huid verandert. Het leven gaat door. Ervaring blijft, mits goed verwerkt.
In een branche waarin vaak volume, rumoer en zichtbaarheid worden beloond, heeft Mick Squires zijn carrière opgebouwd door terughoudendheid. Hij werkt rustig. Aandachtig. Zorgvuldig. Zijn discipline valt niet op.
En juist dat, de bereidheid om te vertragen, te luisteren, zich aan te passen, snelkoppelingen te weigeren, zorgt ervoor dat zijn werk blijft voortduren, lang nadat de machine is uitgeschakeld en de huid is genezen.
Neem voor vragen over beschikbaarheid en reserveringen rechtstreeks contact op. Of stuur een e-mail naar contact@micksquires.com.
Niets geforceerd. Niets overdreven. Gewoon het beeld dat helder aankomt, precies waar het hoort.
Werk dat standhoudt. Hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer het je teruggeeft.
Portfolio
Een selectie uit het werk van Mick
© Mick Squires, 2026
Neem voor vragen over beschikbaarheid en reserveringen rechtstreeks contact op. Of stuur een e-mail naar contact@micksquires.com.
